Í gær rakst ég að mynd sem ég hafði ekki séð og hafði í raun verið að forðast að líta augum á í nokkur ár.
Ég verð að viðurkenna að mér hafi brugðið nokkuð við þegar ég stóð auglitis til auglitis við þessa fjarlægu minningu.
Staðreyndin er nefnilega sú að þar sem ég er ein sú meirasta (e. a person who cries a lot!) í bransanum, get ég ekki, með nokkru móti, skoðað barnamyndir af sjálfri mér.
Ég veit ekki hvað það er, ég fer bara alltaf að háskæla.
Ég hef hinsvegar þróað með mér hinar og þessar kenningar um ástæður þessa atferlis hjá mér og oftast komist að þeirri niðurstöðu að ég sé hreinlega bara ekkert skárri en hann góðvinur okkar Michael Jackson.....svona hreint skíthrædd við að eldast.

Það getur ekki verið tilviljun að uppáhaldsliturinn minn sé bleikur síðan ég kunni muninn á litunum.
Það getur ekki verið tilviljun að ég hegði mér eins og raun ber vitni.
Það getur ekki verið tilviljun að ég öskri af gleði og hrifningu í hvert einasta skipti sem ég sé fiðrildi eða eitthvað álíka "ómerkilegt" eins og hinir "þroskuðu" kalla það.

Svo fór ég að hugsa...

Ég man hvað ég var ótrúlega tilbúin í lífið eftir tíunda bekk. Tilbúin í allt. Vildi helst bara flýta mér að fá mér eigið place með vinkonunum og safna mér fyrir bjöllu og farmiðum með Icelandair þegar mér hentaði.
En svo gerðist eitthvað.
Núna er ég á barmi þess að útskrfast og þegar ég lít til framtíðar (já ég hef sérstaka súperkrafta til þess) þá veit ég ekkert hvað mig langar að gera, ekkert hvað mig langar að verða, hvar mig langar að búa, hvert mig langar að fara...
Ég er meira að segja komin með bakþanka um bjölluna....

Afhverju þessar skyndilegu breytingar ???

Ætli það sé vegna þess að nú finn ég fyrir pressunni að ákveða hvað næsti áfangi lífs míns beri í skauti sér ?
Ætli það sé vegna þess að nú get ég raunverulega framkvæmt það sem mig langar til að gera og að íbúðin með stelpunum og bjallan hafi bara verið dagdraumar ?


Frá vinstri: Elma Dögg, Einar og Hildur Guðný
Þegar allt lék í lyndi...
Þegar orðið "ákvörðun" var ekki til...


Eitt er þó allavega víst...
Þó ég hafi breyst frá því í 10. bekk, er ég alltaf sama meira manneskjan

Ég mæli eindregið með því að þið kíkið við og lítið þessa falleg náttúruperlu augum. Þessari upplifun má sko alls enginn missa af. Að sjálfsögðu mun ég þó halda þessari snilld áfram.


www.blog.central.is/pussycatz

Já þá er fyrsti mánuður nýja ársins liðinn og hefur hann verið einn sá viðburðaríkasti sem sögur fara af. Þó ég hafi frá mörgu að segja tel ég ykkur lesendur góða (fjölmörgu lesendur góða) þó hafa öðrum og mikilvægari hnöppum að hneppa en yfirlestur þessarar greinar og ætla ég þess vegna að hafa þetta í styttri kantinum.
Mánuðurinn hefur semsagt einkennst af dramatískum uppákomum sem hafa verið mis skemmtilegar en tjaaah þó mjög minnistæðar.
Þar má þó helst nefna tvítugsafmæli tveggja bestu vinkvenna minna, Döggu og Sylvíu, með tilheyrandi húllumhæi, hvarf Jósefínu kisunnar minnar til fimmtán ára, nefbrák mitt af völdum sköllunar á Sólon, glóðuraugu á báðum, Bláfjallaferð og tognun í hálsi, dræg mæting í Sporthúsið, íþrópartý þar sem einhver kúkaði í frystikistu, , bling skartgripakaup af besta toga, kjólamátanir og Nemó dagurinn í kjölfarið sem var fagmennskan uppmáluð, Hverfisskinkubarinn þar sem sambandsslit áttu sér m.a. stað, sunnudagshefðin mótaðist, orðið djammviskubit var notað óspart, tveir Morfís-dómaraskandalar urðu auk einnar snilldar BEKEVÍ keppni með mér, Droplaugu, Sylvíu og Hörpu í fararbroddi var sigruð og erum við þ.a.l. komnar í 8 liða úrslit.
Allt þetta ásamt mörgum öðrum ónefndum og jafnvel gleymdum atvikum  hafa mótað hinn súrrealíska janúarmánuð sem var nú svo fljótur að líða.
Nú er bara spurning hvort að febrúarmánuðurinn muni feta í fótspor líðandi stundar, en það lesendur góðir (fjölmörgu lesendur góðir) verður tíminn bara að leiða í ljós

Ykkur eflaust til mikillar gleði er hér meðfylgjandi linkur myndasvæðis míns þar sem myndir frá Þorrablóti FH, þó aðallega af okkur stelpunum fyrir ballið, mega líta dagsins
ljós.

http://www.picturetrail.com/gallery/view?p=999&gid=15108140&uid=3678752

Að lokum langaði mig síðan að brýna fyrir ykkur mikilvægi þess að taka vel í slúður- og aðrar gróusögur og þá alveg sérstaklega þegar þær eru um mig. Hvet ég ykkur öll því eindregið til þess að taka mark á öllu því sem þið heyrið afþví að þetta er náttúrlega ALLT satt....Okey!

Droplaug, Sylvía og Hildur á góðri stundu.

Verið svo góð við allt og alla, því þá gengur allt svo  miklu betur.

Jább þá er nokkuð liðið á nýja árið og verð ég jú að viðurkenna að nokkrir slæmir hlutir hafa nú þegar hent. Ég hef samt áttað mig á því að lífið er ekkert alltaf dans á rósum (jákvæða manneskjan að uppgötva það fyrst núna!) heldur skiptist það í skin og skúri (hahaha Harpa þú fattar) en eins og ég hef alltaf sagt þá er rigningin góð.
Í dag er akkurat komið ár síðan ég ástamt kollega mínum henni Droplaugu vorum rændar á Glaumbar og teknar af löggunni í þokkabót og verður því farið með gífurlegri varkárni í kvöld þegar við á Pravda stígum til fögnuðar með henni Sylvíu Rut sem er einmitt tvítug í dag...!
Ég ætla að nota þetta tækifæri (fyrst ég er nú einu sinni byrjuð að blogga) til þess að óska henni innilega til hamingju með daginn. Hún verður eflaust notuð óspart til hinna ýmsu verkefna héðan í frá þar sem hún er lögleg til alls (ekki að ég hagnist eitthvað á því) en vona ég að hún gangi þó hægt í gegnum gleðinnar dyr ásamt öllum öðrum viðstöddum.
Jæja, þar sem þetta er nú komið út í skammakrókaræðu ætla ég að slá botn í þetta og segja.
Hipp hipp hurrey, hipp hipp hurrey, hipp hipp hurreyyyyy..........!

Droplaug, Sylvía afmælisbarn og ég í D&G partýi í Rússlandi í góðu glensi

Ps. Til gamans má geta að hugsanlega verður opið Bláfjöllum á morgun ef veður leyfir

Kæra Dagbók...

Þegar nýtt ár gengur í garð er það svo oft þannig að minningar seinustu ára hellast yfir og öll mistök, allar rangar beygjur, öll símtöl, samtöl, bréf og sambönd rifjast upp.
Maður kemst ekki hjá því að velta því fyrir sér hvernig þetta blessaða nýja ár muni verða, í þessu tilfelli árið 2007 (Guð minn góður Rétt upp hönd sem fannst aldamótin vera í fyrradag )
Ég hef átt það til nokkrum sinnum, ef ekki alltaf, þar sem ég er jú jákvæðasta, bjartsýnasta og jafnframt raunveruleikafirrtasta manneskja sem ég þekki, haft rosalega góða tilfinningu fyrir hverju einasta ári þegar það er ný skriðið úr egginu (ekki einu sinni reyna að ímynda ykkur ár skríða útúr eggi, reyniði bara að ná heildarmerkingunni okey ?)
Þegar litið er yfir farinn veg, tökum árið 2006 sem dæmi (árið sem ég hafði geðveika tilfinningu fyrir, surprise surprise) fór það e.t.v. ekki alveg eins og ég bjóst við.
Óheppni mín var með eindæmum þetta árið en það hafði þó líka marga góða hluti í för með sér
Ég mundi allt í einu eftir áramótaheitunum 15 sem ég hafði skrifað niður seinustu áramót.
Afar einkennilegt að lesa þessi loforð sem maður gefur sjálfum sér yfir svona miklu seinna. Afhverju brýtur maður aldrei loforð sem maður gefur öðrum, bara sjálfum sér ?
Ég gat þó allavega hakað við 5 hluti sem ég hafði náð tökum á á nýliðnu ári og var að sjálfsögðu stolt með þann árangur. Í kjölfarið skrifaði ég önnur 6 niður, þannig að núna eru heitin orðin 16. Ég lofa

Árið 2007 mun eflaust einkennast af fjölmörgum tvítugsafmælum, útskriftarveislum, útskriftarferð og því augnabliki þegar ég get loksins svalað þessari miklu útþrá sem hefur fylgt mér síðan ég fór fyrst til útlanda.
Já Bandaríkin, land tækifæranna, heillar alltaf jafn mikið, án vafa!
Og þegar ég hugsa til allra þessara nýju hluta í þessum nýja áfanga lífs míns er ég ekki frá því að árið 2007 verði alveg FRÁBÆRT.

GLEÐILEGT NÝTT ÁR ALLIR SAMAN.

Jæja...

Nú þegar afsökunarskeið bloggleysis hefur runnið sitt skeið, þar sem ég kláraði prófin fyrir tja já eigum við ekki bara að segja, nokkrum dögum hef ég ákveðið að skella inn nokkrum línum um það sem á daga mína hefur drifið á seinustu misserum. Eflaust ykkur lesendum góðum til ómældrar ánægju.

Fyrst voru það jólprófin (það eina jólalega sem ég hef gert í desember)
Það var þó ekki betra en það að á meðan á próflestri stóð hef ég hrundið hinum órúlegustu hlutum í framkvæmd. Hlutur sem hafa beðið allt of lengi á hakanaum eins og endurskipulagning frímerkjarbókarinnar minnar, án gríns !
Og svo eru það þessir fjölmörgu hlutir sem maður þarf svo nauðsynlega að gera akkurat þegar maður á að vera að læra.
Í þetta skipti var það ekki skárra en ferð í Garðheima með fjölskyldunni þar sem ég og ellefu ára bræður mínir skemmtum okkur konunglega við það að telja öll jólahúsin í búðinni.
Einnig var ónotaða slöngulokkajárnið sem hafði legið inní skáp í þó nokkurn tíma mikil og hagýt dægrastytting í prófunum. Að sjálfsögðu þurfti ég að krulla á mér prófið fyrir menningarfræði (eða tungumálakennsla í arabísku eins og ég kýs að kalla það)
.... Já tvisvar !

En allt kom fyrir ekki og það að leggja frímerkin í bleyti skilaði sér þegar kom að einkunnarafhendingunni. Kellingin náði öllu og þar skal við kyrrt liggja

En ekki tók chillið við. Ónei jólagjafaup hafa verið efst á depli síðan prófin kláruðust. Það virðist þó vera eins og allir aðrir hefðu fengið sömu hugmynd sem gerði það að verkum að enn erfiðara var að halda einbeitingu (þar sem jólagjafakaup þarfnast mikillar einbeitingar að sjálfsögðu).
Troðfullar verslunarmiðstöðvar af vitfirrtum einstaklingum.
Meeeeen ég elska jólin.
Svo næs eitthvað !

En nú sit ég hérna prúð og fín (sem gerist bara einu sinni á ári) því að aðfangadagur er runninn í garð og allir etja kappi við að leggja lokahöndina á mat og tiltekt.
Bræður mínir hafa verið einstaklega vinsælir í dag með niðurtalningu sinni.
Var meðal annars vakin upp klukkan tólf eftir langa nótt af endurskipuleggingu fataskáparins míns.
SEX TÍMAR TIL STEFNU HILDUR !!! 
Hahaha það er naumast að sumir eru spenntir.
En ég verð þó að viðurkenna að ég er ekki alsaklaus. Finnst rosalega gaman að kíkja á kortin á pökkunum á meðan á biðinni stendur

En ég ætla þó ekki að hafa þetta mikið lengra.
Enda bara 35 MÍNÚTUR TIL STEFNU.
Ég segi þá bara....

GLEÐILEG JÓL ELSKURNAR MÍNAR
OG NJÓTIÐ DAGSINS.

ps. hvað er málið með enn ein rauð jól ??

Ich mache eine Reise in das Winterurlaub

Já ákvað að skella mér á vit ævintýranna í vetrarfríinu,
nánar tiltekið dagana 20. – 23. nóvember.
Berlín varð fyrir valinu og mér til mikillar lukku virtust fjörtíu og sjö aðrir nemendur Verzlunarsklóla Íslands fá sömu hugmynd.

Við ákváðum því öll að tjekka okkur inn á sama hótelið í hjarta tyrkjaghettósins og varð Hótel Transit fyrir valinu. Hótelið reyndist vera gömul verksmiðja sem kom ekki á óvart útlits og hreinlætislega séð en sú staðreynd að það er byggt í hring sem gerir það að verkum að allir herbergisgluggar snúi hvor að öðrum vakti svo mikla lukku (sérstaklega hjá karlpeningnum) að við ákáðum að láta slag til standa.

Á þessum þremur dögum lögðum við stóran hluta Berlínar undir fót.
Rútínan var sú að okkur bar að mæta út í rútu klukkan níu sem leiddi okkur á vit ævintýranna.
Fyrir okkur þýddi þetta þó aðeins eitt.
Tveggja tíma svefn !

Dagarnir gengu því þannig fyrir sig að við dröttuðumst í gegnum Sachsenhausen-útrýmingarbúðirnar, Gyðingasafnið og fleira en þegar kom að frjálsa tímanum seinni part dags tóku allir inn spýtt og misstu sig í HM og fleiri skemmtilegum búðum og mörkuðum.
(Þó liggur meining mín ekki í því að útrýmingarbúðirnar og söfnin hafi ekki verið áhugaverð !!!)


Á meðan dvöl okkar stóð uppgötvuðum við einnig hinn dásamlega BARBIEBAR mér til ómældrar gleði.
Þar mátti finna, eins og titillinn gefur jú til kynna (hahahaha finna og kynna rímar)
bleika veggi, skraut og glingur, ljósakrónu úr barbiedúkkum, hommabarþjón og glamúr kokteila sem samkynhneigðu drengir ferðarinnar höfðu hina mestu ánægju af.
Neu Bar, Bergmann 101 og Sushi Bar voru einnig að gera góða hluti....

Já menningin var svo sannarlega í fyrirrúmi........

Skemmtistaðurinn H2O sló einnig allsvakalega í gegn.
Staðurinn er þannig að hann skiptist í tvö herbergi, annað hiphopniggerpleasegrabmyass-crib og hitt í oldscoolrockandtechnoeituryf-room. Ekki má þó gleyma rýminu sem aðskildi þessi tvö herbergi en þar var ein stærðarinnar súla umkringd svörtum leðursófum. Það vildi svo skemmtilega til að kvöldið sem við nutumst við á H2O var ladies night og því var súlnaleddaraherbergið kallað LADIES LOUNGE.
Ungir drengir af öllum kynþáttum spókuðu sig um á súlunni klæddir stússíbuxum og sólgleraugum, dansandi hip hop við súluna hahahaha þetta var að sjálfsögðu eitt það fyndnasta sem ég hef á ævinni séð.
Ein stúlkan í hópnum toppaði líka brandarann með því að hrópa: “Áfram heiti svertingi” þegar fyrrnefndur var á súlunni. Hann brást þá svo skemmtilega við með því að labba upp að okkur og fór að riðlast á okkur sem sátum saman í sófa.
Sú upplifin toppaði kvöldið fyrir mér !
Eftir þann atburð ákváðum við að fjárfesta í sérstökum appelsínugulum peningaseðlum sem höfðu aðeins eitt markmið (ef peningaseðlar gætu haft markmið).
Að enda í buxnastrengjum hipstripparanna ef okkur líkaði “the way they moved”.
Einhverra hluta vegna á ég minn þó ennþá !


Eftir langa og skemmtilega fjóra daga voru allir tilbúnir til heimferðar. Seinasta daginn nýttu allir í að fara yfirum á KB-banka fyrirframgreiddu kreditkortunum sínum og við tók svo rútuferð og fjagra tíma flug. Mér til mikillar undrunar fylgdi ferðinni heim ekki eins mikill hressleiki og þegar út var flogið. Óskiljanlegt.
Við lentum á klakanum klukkan hálf tólf eða svo og á móti okkur tók þetta dásamlega íslenska veður sem ég hafði saknað svoooo þessa fjóra daga sem ég dvaldi í tuttugu stiga hitanum. Hið íslenska rok mun seint yfirgefa mína sál.

Daginn eftir heimkomuna var vaknað snemma í morgunssárið og drifið sig í skólann. Áður en ég vissi af var langþráður draumur um að komast út liðinn. Ég var komin í sama sætið í sömu kennslustofunni, röflandi við sama kennara og í vikunni áður.
Það var hreint út sagt eins og ferðin hafði aldrei átt sér stað.

Kannski var þetta bara allt draumur
Eða hvað.... ?

SVEITABALLIÐ Í KVÖLD


djöfull ætla ég að vera full
djöfull ætla ég að vera hauslaus skandalabusapía sem ætla að enda kvöldið á því að æla og fara í sleik við dyraverðina svo þeir hringi ekki í mömmu mína og láti hana sækja mig.
That would be the peeerfect night



Ég í hnotskurn

www.12-00.tv

Það vildi svo skemmtilega til að ég hafði ekkert að gera eftir skóla akkurat þann dag sem við strákarnir höfðum ákveðið að fara upp í Útvarpshús og taka upp kynningu fyrsta 12:00 þáttarins. Við ákváðum öll að mæta í okkar fínasta pússi og fengum sérstakt leyfi til þess að standa við gamla og sögulega fréttaborðið sem ég efast ekki um að allir kannist við.

Aldrei þessu vant mætti ég fyrst á svæðið. Ég tilkynnti miðaldra kvenmanni í skotheldu móttöku-glerbúri komu mina og settist í brúnan horn leðursófa og þóttist vera í Snake í símanum til þess að hafa eitthvað að gera á meðan ég beið eftir restinni af hópnum.

Ég hafði ekki veitt þeim sem gengu framhjá mikla athygli hingað til en það var eitthvað öðruvísi við þennan fimm manna karlmannshóp sem kom forvitninni á stað.
Þrátt fyrir hversdagslegan klæðnað þessarra meðalmanna (e. average Joe) var eitthvað sem fangaði augað.
Í miðjum hópnum var ákvaflega myndarlegur maður.
Hann blandaðist vel inní hópinn hvað klæðaburð og meðalmennsku varðar en það var samt auðsjáanlegt að restin af hópnum leit upp til hans og börðust um viðurkenningu og hylli af einhverju tagi frá honum. Hann var greinilega “THE GUY” þótt hann vildi ekki skera sig úr.
Svona eins og Beyoncé er "THE GIRL" í Destiny´s child þó að þær haldi því fram að þær séu team.
Ég hugsaði með mér að það kæmi mér ekki á óvart ef hann svæfi með moisturizing cream hanska á höndunum en sú hugsun hvarf um leið og hann leit á mig, blikkaði og brosti glottandi brosi til mín.

Ég setti upp kjötsvipinn eins og mér einni er lagið og reyndi eins og ég gat að missa ekki “coolið” og náði að halda því þangað til þeir voru komnir útum sjálfopnandi glerhurðina og út í góða veðrið. (Já það var mjög gott veður þrátt fyrir árstíma.)

Það var ekki fyrr en ég nokkrum sekúndum síðar sem ég fór að hugsa hversu djöfulli mikið ég kannaðist við manninn.
Hann gat hugsanlega ekki verið að vinna hjá útvarpinu bæði vegna þess að ég þá myndi ég líklegast ekki þekkja á honum andlitið og einnig vegna þess að svona andlit myndi líklegast ekki enda í útvarpi.
Við vitum jú öll hvers vegna sumir hæfileikaríkir einstaklingar enda í útvarpi en ekki sjónvarpi.

Ég pældi í því hvort hann væri e.t.v. tónlistarmaður eða kvikmyndastjarna en var fljót að kippa mér inn í raunveruleikann með þeim forsendum að ég myndi alveg örugglega vita af því ef einhver frægur væri á landinu svo ég ákvað einfaldlega að hætta að hugsa um þetta og hélt áfram “að spila” Snake.
Fimm mínútum seinna og nokkrum tilgangslausum hringingum í 1400 til að athuga með innistæðuna (þó ég væri hvorki búin að hringja neitt neitt né senda SMS) komu strákarnir og við hófumst handa. Allt gekk að óskum, við þökkuðum kurteisislega fyrir okkur og fylgdum fordæmi fimm meðalmannanna og gegnum út í sólina.

Eins og þruma úr heiðskýru lofti sagði einn þeirra við mig: (SKO, Til gamans má geta að það er sá rauðhærði beint fyrir ofan þessa færslu)“Væri ekki svalt ef við gætum fengið Matt Dillon til þess að segja Hey, I´m Matt Dillon and I always watch the show 12:00”
Duttu mér allir dauðar rækjur úr höfði, hárin risu (líka bringuhárin) kalt vatn rann mér milli skinns og hörunds……

ÞETTA VAR HANN

Ég hafði litið auglitis til auglitis við Hollywood kvikmyndastjörnu sem blikkaði mig og brosti til mín og hvað gerði ég ….. Jújú þóttist vera betri en þessir meðalmenn, setti upp kjötsvipinn og hunsaði hann algjörlega.

Ekkert brjóstaflass, engar myndir, enginn koddaslagur, enginn sleikur, engin eiginhandaráritun, ekkert símanúmer, ekkert handrit, enginn ísbíltúr, enginn samningur.

Restin af deginum fór í sjálfsvorkunn og eftirsjá en ég þóttist geta huggað mig við það að við myndum sjást aftur í framtíðinni. Hver veit hvert lífið leiðir okkur.



Boðskapur þessarar sögu er sá að skothelt gler er
ekki lífsnauðsyn í móttökuborði ríkisfyrirtækja.

Ég og Matt á góðum degi. Reyndar gömul mynd, hann er t.d ekki með yfirvaraskegg núna, en ég hef ekkert breyst.

Matti sæti eitthvað að flippa heima hjá mér eftir spólukvöld

Matt að veifa til mín á Óskarnum því ég komst ekki. Þurfti að worka kjötsvipinn betur í speglinum

Í gær labbaði Baltasar Kormákur inná mig vera að pissa

Já sælt veri fólkið

Já ég held nú að það sé löngu kominn tími á annað blogg. Ætli það séu ekki allir búnir að ná því hversu vel ég skemmti mér úti
En eins og ég minntist jú á seinast þá er rútínan byrjuð. Skólinn strax kominn á fullt, þó ég geti nú fúslega viðurkennt að ég fylgi ekki á eftir vegna mikilla anna í öðrum mun skemmtilegri og "mikilvægari" viðfangsefnum.

Já seinustu 2 vikur hafa einkennst af sveittum kvöldum í dimmu herbergi Magga poka við klippingu fyrsta 12:00 þáttarins, sem svo að sjálfsögðu borguðu sig seinastliðinn
fimmtudag, þann 7. september,þegar við frumsýndum okkar fyrsta þátt við mjög góðar undirtektir.
Ég hef án gríns aldreí séð eins marga á Marmaranum og verð að segja að mér þótti það nokkuð skerí en um leið fékk ég fiðrildatilfinningu í magann.
það var einnig alveg frábært að sjá hversu mikil stemmning hafði skapast fyrir þáttinn og hvað allir voru jákvæðir í okkar garð
Einnig vil ég minna þá, sem misstu einhverra hluta vegna af sýningunni, á að 12:00 vefsíða, þar sem öllu teknu efni verður fleygt inná, verður vígð þegar næsti þáttur verður sýndur.
Já því þá verður leikurinn endurtekinn ....!


Annars vorum við stelpurnar að spá um daginn hvað okkur hefði fundist elstu bekkingar stórir þegar við komum í Verzló. Ég man hvað mér fannst þessar sjöttubekkjartíkur sem voru klæddar í dragtir sveiflandi skjalatöskum hægri vinstri vera gamlar og veraldarvanar.
Nú þegar ég stend í þeirra sporum og mæti með ljósbláa Tupperware nestisboxið og fasta fléttu í hárinu í skólann hversu veruleikafirrtur maður raunverulega er.

Kannski er það bara þessi busaárgangur aka klámkynslóðin sem ruglar mig ennþá meira í ríminu. Gott dæmi máli mínu til stuðnings er úr Verzló-parýinu þarseinustu helgi. Þar tilkynntu einmitt tvær busastúlkur vini mínum að þær væru nýfluttar inn til kærasta sinna

Hvað er eiginlega að ?
Hvað er eiginlega að mér?
Hvað varð um hótel mömmu?

Í framhaldinu að þessarri vangaveltu lít ég í kringum mig þar sem ég sit inní herberginu mínu. Hummm ekkert nema bleikir og jafnvel loðnir hlutir, þarna glittir í Mínu mús stílabók, öll Harry Potter serían............COMMON
Er ég bara föst í gamla farinu.
Eða er klámkynslóðin að rústa okkur í þróuninni.

Vá hvað það er ekkert smá langt síðan maður hefur gefið sér tíma til þess að blogga......rúmir tveir mánuðir, tæpir þrír mánuðir...hvernig sem á það er litið

Sem segir okkur aðeins eitt.....eða jafnvel tvennt....

1. Að ég sé latari en gyðingur
2. Að sumarið sé svona nokkurn veginn á braut burt
   
   

En það dugar þó lítið að kvarta....þetta er búið að vera ágætis sumar (ef sumar má kalla, veðurlega séð)

Maður er bara hreinlega farinn að hlakka til að byrja aftur í skólanum....hitta krakkana aftur og þá breytist þetta eintóma eirðarleysi sem fylgir fríium í rútínu !
Sólarhringurinn snýst aftur við (býst ekki við því að geta horft á Rockstar þá)
Matartímar verða reglulegri og skipulag skiptir öllu hahaha jább...ég elska rútínur

ANYWAY...

Datt í hug fyrst ég er byrjuð að skella einnig inn hérna “stuttri” ferðasögu sem nokkrir hafa beðið eftir með óþreyju.

Bandaríkin
24. maí – 6. júní 2006

Ferðin byrjaði eins og allar fyrri ferðir mínar til Bandaríkjanna....með ÞOLINMÆÐI........Endalausar biðraðir af illa lyktandi túristum með grenjandi börn í eftirdraga....Já ég elska að ferðast Ég fékk þó sæti við gluggann sem þýðir það að manneskjan hliðin á mer, sem átti mjög erfitt með það að standa upp vegna elli, varð orðin frekar pirruð á klósettferðum og öðru veseni sem mér fylgdi. 
Einnig, þar sem ég sat mjög aftarlega í flugvélinni var ég að sjálfsögðu ein af þeim sem fékk matinn þegar hann var orðinn volgur.
Ég fékk fisk. Hann var góður þangað til ég missti allt saltbréfið ofan á hann. Hverjum i oskopunum datt i hug ad troda salti í viðkvæmt pappírsumslag er önnur vangavelta, en hvað sem því líður þá komst ég þó á leiðarenda eftir allt og herlegheitin tóku við.

Það var engin tilviljun að ég valdi mér akkurat þessar vikur til að dvelja þar. Neihei....Það var meira og minna vegna þess að frænka mín ásamt fleirum af mínum heittelskuðu Könum voru að útskrifast úr Ayer High School um þessar mundir og því fékk ég að upplifa “A real American graduation” svo ekki sé minnst á “A real American graduation PARTY” or even PARTIES en Tealer, Lauren, Juliana, Cassie, Anna Lára og Shauna svo einhverjir séu nefndir héldu einmitt thiumlikt hullumhae eftir útskriftina og audvitad var ollum bodid. Nokkur party voru á föstudegi og onnur á laugardag og jafnvel sunnudag þannig að það var flakk á milli húsa fram á morgun oll kvöldin

Svo var auðvitað margt fleira sem þessum merka áfanga fylgdi, eins og verðlaunaafhending tveimur kvöldum áður fyrir þá sem stóðu sig vel í skólanum og úthlutun skólastyrkja.

Anna Lara with her award and 200 dollar scholarship

Einnig var haldid mjog skemmtilg cookout í skólanum daginn áður þar sem allir signuðu í árbækur hvers annars. (ég skrifaði í nokkrar hahaha, orðin virkur meðlimur í samfélaginu þarna) og þar var einnig nemendavídjóið frumsýnt og efa ég að það hafi verið þurrt auga í salnum eftir þá viðhöfn

f.l. Cassie, Shauna, Teler Demi, Anna Lara and Traci Nicole at the cookout

Svo var líka graduation rehersal í skólanum og fékk ég að fara með í skólann (sem er alltaf jafn gaman) að fylgjast með og hitta alla krakkana aftur

Ayer high school inside and out

Svo var farið á ströndina, “Hampton Beach” sem er geðveikur staður....Einsskonar strandarbær þar sem bert fólk á línuskautum er daglegt brauð.

Isiah giving Cassie some sandboobs

Traci acting all cool

Svo var kíkt á tvö útifyllirí hahaha , verslað fartölvu, föt og glingur, hangið við laugina hjá Traci, partý hjá Cörlu þar sem ég lærði nýjan drykkjuleik hehe , farið út að borða, farið á danssýningu hjá Traci, Íshokkíleikur hjá Ian, Chill hjá Jeff, Dunkin' Donuts var einnig vinsælt. Bæði beyglurnar og parkinglottið.
Einn daginn þegar ég var ein heima gerði ég mér einmitt sér ferð a Duncin' Donuts og gekk niður í bæ sem tók um tvo tíma adra leid fyrir einn Strawberry coolatta og tók fullt af myndum á leiðinni.
Það var alveg þess virði en ég verð nú að viðurkenna að það var gert MIKIÐ grín af mér eftir (Anna Lara thurfti ad sjalfsogdu ad segja ollum fra thessu skemmtilega athaefi minu) Allir furðuðu sig á hvers vegna í ósköpunum ég hefði farið "sightseeing” um Ayer.....

Billboard for the church...*someting we don't see very often* and the railroads

The beautiful lake and Tamara's wonderful house

Einnig fannst mér nokkuð sérstakt það sem ég lenti í þegar við vorum í partýi hjá stelpu sem heitir Toya...sem er btw snillingur. Hún er hálf svört og er með alveg svakalega djúpa rödd. Ekki nóg með það heldur er talsmáti hennar eins og hjá ýkri persónu í “Friday after next” YO ! Hildur....are u serious dowg......!
*Einnig fannst mer skemmtileg tilviljun ad hun og Adam seu par, en Adam er einmitt fyrsti svertinginn sem eg taladi vid a aefinni, fyrir nokkurm arum haha .... fyrsti og seinasti svertinginn sem eg kalla nigger tho thad hafi orsakad hann eitt stykki hlaturskast*

En allavega þá hefur maður jú því miður lent í því að vera í partýi hérna heima þar sem dóp er við hönd einhverra ákveðinna einstaklinga
En það er þó oftast þannig að maður fattar það aldrei strax, ekki nema maður sjái það í augunum á viðkomandi eða vegna þess að margir fari inná klósett saman eða eitthvað í þá áttina.......Með öðrum orðum...það er farið voðalega leynilegt með þetta :!:

En allavega í þessu partýi þá var tekinn allt annar pakkinn á þetta.......WHO WANTS TO SMOKE......?
*til gamans ma geta ad ekki er verid ad tala um Windston light i mjukum*
Mér fannst nokkuð sérstakt að þetta væri svona opinskátt og eðlilegt fyrirbæri ......WHO WANTS SOME GUM ....nei i alvoru ....og svo var það bara þannig að þeir sem vildu ekki sögðu bara nei takk en hinir já. Búið mál.

Til að toppa allt þurfti ég...eini lögráða einstaklingurinn á svæðinu að keya án ökuleyfis eftir "Blunt-i" sem er einhver sérstakur pappír til að vefja þessu saman og þegar búið var að redda því hófst liðið einfaldlega handa vid vafninguna fyrir framan alla... Ég veit ekki hvort eg sé einfaldlega svona vidkvæm, óspillt og ólifuð en mér fannst þetta allaveg mjög sérstök upplifun, jafnvel menningarsjokk haha

(þið sem eruð að hugsa: "díses hefur þessi gella aldrei heimsótt Christaníu eða?" þá er svarið nei)

Daginn eftir fórum við aftur í partý til Toyju og þá kom mamma hennar niður í rýmið þar sem við vorum og spurði okkur hver hefði verið að reykja í gær....Toyja laug og kenndi einhverjum vitleysis gaur um það sem hefði verið með okkur kvöldið áður og mamma hennar bara, heyrðu já okey......en ekki vera að gera það hérna niðri, það kemur svo ógeðsleg lykt
Hahahaha jább.....ofverndun Ameríkana hvað ?

At Cassie and Shauna's graduation party at the Gun club..
top row: Toya, Isiah and Bryan
middle row: Jaran, Tealer, Shauna, Cassie, Anna and me
bottom row: Traci and Jordan

Við förum líka á klúbb sem heitir “Sha Boom”. Hann er skiptur í þrjú herbergi sem öll eru með mismunandi tonlist í gangi, en þó fylgja thau oll somu tonlistarstefnunni.....Rap, Hip Hop, R&B og Reggie var vid foninn mer til mikillar gledi og eins og stelpurnar sögðu þá hef ég aldrei verið umkringd eins mikið af svertingjum á æfinni og þá hahaha....

Ég verð líka að játa að mér blöskraði nokkuð í fyrstu. Dansmúvin sem eru stunduð þarna eru heldur í grófari kantinum. Kynlíf í fötum..... WHAT....IT´S JUST DANCE

Maður kom sér undan með afsökunum á við....."no thank you...I´m a lesbian" (fyrir forvitna laumulesendur þá er það lýgi) haha en mundi svo allt í einu heilræðið sem ég hef tileinkað mér á ferðalögum.....að maður eigi jú að upplifa svolítið af menningu landsins þegar maður er í útlöndum.....og hell ya þetta er menning  

 
Við erum að tala um fimmtán ára stelpur í snípsíðum pilsum og magabolum dansandi upp á barborðunum....! Mér leið eins og ég væri á Harlem skólaballi sem kennarar hefðu algjörlega misst stjórn á. Já og ég fílaði það haha
Alltaf gaman að prófa eitthvað nýtt ekki satt....Til þess er maður jú að þessu, að ferðast

Traci and Cassie...the BFFs

Í vélinni lenti ég hliðin á um þrjátíu og fimm ára fjölskyldumanni frá Svíþjóð. Vegna reysnlu minnar af forvitnum sessunautum, sem vilja vita allt um Ísland, lét ég eins og ég tæki ekki eftir honum þegar hann settist....."tók flautu - horfa í hina áttina pakkann á þetta" Það vildi þó svo óheppilega til að hann átti gluggasætið því þegar vélin hófst á flug gat ég ekki setið lengur á mér og kíkti út um gluggann....Skrattakollurinn misnotaði sér það tækifæri og náði hinu ekki svo eftirvæntingafulla eye-contecti........ Mér, sem hafði hugsað mér að silence-thríta hann alla leiðina, varð ekki við ósk minni og við tóku samræður næstu 2 klukkutímana, sem að sjálsögðu snérust að mestu um Ísland.
Það vildi nefnilega svo "skemmtilega" til að hann var á leiðinni til Íslands með familíuna í ágúst og endaði ég á því að skrifa niður alla hugsanlega áfangastaði sem hann ætti að bera augum þegar hann kæmi á klakann....(Maður kemst einnig alltaf að því hvað maður veit ógurlega lítið um sitt eigið land þegar maður kemst á tal við erlenda bókarorma) 
Einnig grátbað hann mig að kenna sér að telja á íslensku. Og ég skal segja ykkur það...það er erfitt að halda niður í sér hlátrinum þegar Svíi reynir að segja þrír.
Að sjálfsögðu kom hann með gamla góða comment sem við Íslendingar öll þekkjum...ahhhh sex....u do know that is has another meaning in English..........döhhhhh .........Því næst tók við ævisaga mannsins sem reyndist vinna fyrir Disney, elskaði að setjast niður með fjölskyldunni á matmálstímum og ég veit ekki hvað og hvað. Mér datt í hug að reyna að koma mér á framfæri fyrir næstu Disney mynd en ömurlega "sexu" commentið hans hélt aftur af mér.
Semsagt eftir þessa tvo tíma tókst mér loks að lauma svefnlyfi í glasið hans og draumkennt bros fullt tilhlökkunar yfir Íslandsferðinni hvarf á braut í sýrðan Disney-draum þar sem mann varð Eggið á veggnum. 

Eftir 5 tíma flug og fríhafnarstúss gekk ég út úr flughöfninni...á vit ævintýranna sem biðu mín heima "in the land of ice and fire" Rokið og haglélið tók svo skemmtilega og hlýlega á móti mér."MAN I FEEL LIKE HOME" Við hlupum út í bíl, sem var léleg tilraun til þess að reynda að stinga kuldabola af og akkurat á því augnabliki áttaði ég mig á því að væri komin heim

Eg hef aldrei adur upplifad tvaer vikur sem voru svona fljotar ad lida en thad er vist bara merki um thad hversu vel eg skemmti mer
En eins og alltaf þá mun minningin um þessa ferð lifa med mér og halda mér a lífi næstu mánuðina í grámyglulegu vedri, lokaðri inní skólastofu....og ef allt kemur fyrir ekki, eftir níu mánuði af rútínu með þar af leidandi útskrift mun America verða minn áfangastadur ef ekki heimili sumarid 2007